ساحل تنهایــــی من

  

یک روز

_چیزی پس از غروب تواند بود_

وقتی ، نسیم زرد ،

خورشید سرد را

چون برگ خشکی از لب دیوار رانده است !

 

وقتی ،

چشمان بی گناه من ، از رنگ ابرها

     فرمان کوچ را

                 تا انزوای مرگ

نادیده خوانده است.

 

وقتی که قلب من

خرد و خراب و خسته ،

                             از کار مانده است.

چیزی پس از غروب تواند بود.

 

 

 

چیزی پس از غروب ، کجا می روم؟

     _مپرس_

هرگز نخواستم که بدانم

هرگز نخواستم که بدانم چه می شوم

 یک ذره ،

             یک غبار ،

خاکستری رها شده در پهنه ی جهان

در سینه ی زمین

            یا اوج کهکشان

یا هیچ!

          هیچ مطلق!

 

هرگز نخواستم که بدانم چه می شوم...

اما چه می شوند

این صد هزار شعر تر دلنشین ، که من

در پرده های حافظه ام گرد کرده ام

این صد هزار نغمه ی شیرین ، که سالها

پرورده ام به جان و به خاطر سپرده ام

این صد هزار خاطره

این صد هزار یاد

این نکته های رنگین

این قصه های نغز

این بذله ها و نادره ها و لطیفه ها

این ها چه می شوند؟

 

چیزی پس از غروب ،

چیزی پس از غروب من ، آیا

بر باد می روند؟

یا هر کجا که ذره ای از جان من به جاست ،

در سنگ ، در غبار ،

                     در هیچ ،

                         هیچ مطلق

                                  همراه با من اند؟

فریدون مشیری

 

 

 

 حرف هايی از جنس دل

 

* نمی دونم چرا فاصله ی پست ها این قدر زیاد میشه.من که هنوز خسته نشدم...

 

* هر کسی یه روز وارد بازی روزگار میشه.مهم برد و باخت نیست.مهم چگونه بازی کردنه

 

* بهار کم کم از راه می رسه ولی پاییز هیچ وقت از من جدا نخواهد شد.

 

* چقدر دلم واسه دریا و غروب زیباش تنگ شده.این پست هم شاید واسه دلتنگیم بود.

 

* خیلی از دوستان وبلاگی فراموشم کردن.دیگه سر نمی زنن.

  

صبح از دریچه سر به درون می کشد به ناز

وز مشرق خیال

تو ، صبح تابناک تری را

ـ سر در کنار من ـ

         با چهره ی شکفته چو گل های نسترن

                                                 لبخند می زنی.

من ، آفتاب پاک تری را

      در نوشخند مهر تو می بینم

             در مطلع بلند شکفتن

 

من ، روز خویش را

با آفتاب روی تو ،

کز مشرق خیال دمیده ست

آغاز می کنم.

 

من با تو می نویسم و می خوانم

        من با تو راه می روم و حرف می زنم

             وز شوق این محال:

              ـ که دستم به دست توست !-

                       من ، جای راه رفتن

                              پرواز می کنم !

 

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم :

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میام مردم ، در ازدحام شهر

غیر از تو ؛ هرچه هست فراموش می کنم

 

گویند این و آن به هم – آهسته –

-         هان و هان!

                                           دیوانه را ببینید!

بیخود ،چو کودکان

            لبخند می زند !

با خود چگونه گرم سخن گفتن است؟! آه،

من ، دور از این ملامت بیگاه ،

                همچنان ،

                     سرمست ،

 در فضای پریخانه های راز

شاد از شکوه طالع و بخت موافقم

آخر ، چگونه بانک بر آرم که :- عاقلان !

                 دیوانه نیستم ،

                                به خدا سخت عاشقــــــــــــــــــم !   

 

 

 

 

*عید فطر بر همه ی شما مبارک باشه.نماز روزه هاتون  هم قبول.

 

 *مدت ها بود که از شعرهای زیبا مشیری تو وبم ننوشته بودم.3 آبان سالگرد پرواز شاعر احساس ها بهونه ای شد تا دوباره به آغوش شعرهای زیباش پناه ببرم.

 

* از همه ی دوستان عزیزی که به ساحل تنهایی سر زدن ( در پست قبلی) و با نظرات زیبا و مهربونشون مرهمی بر زخمام  شدن تشکر می کنم.

 

* کسانی که مایل به تبادل لینک هستن حتما تو قسمت نظرات ذکر کنن تا منم لینکشونو بذارم.

 

* موفق باشید.

 

 

 

 

 

داشتم این آهنگ ابی رو گوش میدادم. با اینکه قدیمیه اما خیلی قشنگه. می خواستم بازم از متن های خودم استفاده کنم اما حیفم اومد این آهنگ رو ننویسم.امیدوارم  شما هم خوشتون بیاد.

من برای زنده بودن

جستجوی تازه می خواهم

خالی ام از عشق و خاموشم

های و هوی تازه می خواهم

خانه ام گلخانه ی یاس است

رنگ و بوی تازه می خواهم

ای خـــــــدا ، ای خــــــــــــــــــــــدا

بی آرزو موندم

آرزوی تازه می خواهم

* * *

عشق تازه ، حرف تازه

قصه ی تازه کجاست

راه دور خانه ی تو

در کجای قصه هاست

تا کجا باید سفر کرد

تا کجا باید دوید

از کجا باید گذر کرد

تا به شهر تو رسید

ای خـــــــدا ، ای خــــــــــــــــــــــدا

بی آرزو موندم

آرزوی تازه می خواهم

 

اشک رازی است

لبخند راضی است

عشق رازی است

اشک آن شب لبخند عشقم بود.

قصه نیستم که بگویی

نعمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی...

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

 

درخت با جنگل سخن می گوید

                                            علف با صحرا

                                                          ستاره با کهکشان

                                                                     و من با تو سخن می گویم

 

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه ی لب ها سخن گفته ام

و دست هایت با دستان من آشناست.

 

در خلوت روشن با تو گریسته ام

                                            برای خاطر مردگان،

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

                                                        زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

                                         عاشق ترین زندگان بوده اند

 

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

                                              به سان ابر که با توفان

                                                       به سان علف که با صحرا

                                                            به سان باران که با دریا

                                                                  به سان پرنده که با بهار

                                                                       به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

                                      ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من

                                                   با صدای تو آشناست.

                                                                  

                                                                                                شاملو(ا.بامداد)

احمد شاملو متولد ۱۳۰۴ـ تهران.نخستین کتاب او «آهنگ های فراموش شده» نظم و نثر بود که در سال ۱۳۲۶ به چاپ رسید.از آثار دیگرش باغ آینه ـ آیدا درخت و خنجر و خاطره ،ققنوس در باران ـ هوای تازه و... را می توان نام برد.شاملو علاوه بر شعر گفتن در زمینه ترجمه هم مهارت خاصی داشت. کتاب هایی مانند زنگار ـ پابرهنه ها از جمله کارهای او در زمینه ترجمه است. از نظر من شعر های شاملو در عین سادگی مفاهیم عمیقی دارن.شعرهایی که می توان بارها و بارها خوند و خسته نشد.
شعر عشق عمومی رو حتما بخونید.این شعر یکی از کارهای زیبای شاملوست.من این شعر رو خیلی دوست دارم. شاید به نوعی قصه ی  درددل های تنهاییم باشه.امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

غمی غمناک

شب سردی است ، و من افسرده

راه دوری است ، و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده.

* * *

می کنم تنها ، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سایه ای از سر دیوار گذشت ،

غمی افزود مرا بر غم ها.

* * *

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

* * *

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ برآرم از دل:

وای ، این شب چقدر تاریک است !

* * *

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

                     مثل این است که شب نمناک است

                                                      دیگران را هم غم هست به دل ،

                                                                         غم من ، لیک ، غمی غمناک است.

آخرین جرعه ی این جام

همه می پرسند:
        چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
              چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
                      چیست در بازی آن ابر سپید؟
                              روی این آبی آرام بلند،
                                      که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

     

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
       چیست در کوشش بی حاصل موج؟
            چیست در خنده ی جام؟
                    که تو چندین ساعت،
                              مات و مبهوت به آن می نگری؟!

        

- نه به ابر ،
         - نه به آب ،
                  نه به برگ ،
                        نه به این آبی آرام بلند،
                               نه به این خلوت خاموش کبوتر ها ،
                                      نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
                                             من به این جمله نمی اندیُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُشم

           

من ، مناجات درختان را ، هنگام سحر
       رقص عطر گل یخ را با باد ،
             نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ،
                    صحبت چلچله ها را با صبح ،
                           نبض پاینده ی هستی را در گندم زار ،
                                   گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل ،
                                           همه را می شنوم ، می بینم.
                                                     من به این جمله نمی اندیشم!

              

به تو می اندیشم
    ای سراپا همه خوبی ،
            تک و تنها به تو می اندیشم.
                  همه وقت ،
                       همه جا ،
                                من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
                                      تو بدان این را ، تنها تو بدان!
                                             تو بیا.
                                                   تو بمان با من ، تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب
 من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند.
اینک این من که به پای تو در افتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز ،
                تو بگیر ،
                        تو ببند!

                    

تو بخواه
           پاسخ چلچله ها را ، تو بگو !
                       قصه ی ابر هوا را ، تو بخوان !
                                  تو بمان با من ، تنها تو بمان !
                                         در دل ساغر هستی تو بجوش !
                                                   من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
                                                                        آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش.

 

           

چه شبی بود و چه فرخنده شبی                                          

آن شب شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.                                     

کودک قلب من این قصه شاد ،                                                                  

از لبان تو شنید:

      " زندگی رویا نیست.

           زندگی زیبایی است.

              می توان ،

                 بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی.

                    می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت.

                        می توان ،

                           از میان فاصله ها را برداشت.

                              دل من با دل تو ،

                                 هر دو بیزار از این فاصله هاست." 

قصه ی شیرینی است.

کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد.

قصه ی نغز تو از غصه تهی است.

باز هم قصه بگو ،

                         تا به آرامش دل ،

                                          سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.

                                                           

                                                                                               حمید مصدق

ای پاکدامنی که زمریم گذشته ای

ای مایه وفا و صفا می پرستمت

در رو ح دیر باور و مشکل پسند من

آنگونه ای که همچو خدا می پرستمت

****

آنشب که داستان ترا گوش من شنید

غم خیمه زد بجانم و اشکم زدیده ریخت

بیخواب چشم من ، زغم جانگداز تو

یک آسمان ستاره زشب تا سپیده ریخت

*****

من بیشمار ، مرغ گرفتار دیده ام

اما یکی چنان تو ، اسیر قفس نبود

من سرگذشت تلخ ، فراوان شنیده ام

اما به تلخکامی تو ، هیچکس نبود

******

ای اشک من  ، بریز به دامان نو گلی

کز پاکدامنی زنسیم سحر گذشت

آبی بزن بر آتش من ، کان فرشته خو

تا باخبر شدیم زما بیخبر گذشت

*******

من قوی تشنه ام که به ساحل نشسته ام

از من مکن کناره که دریای من تویی

گمکرده راه وادی شب های محنتم

راهی نما که اختر شب های من تویی

********

دامن کشان زدیده ی من می روی به ناز

اما به دوستی قسم ، از دل نمی روی

با سر گرانی از بر من می روی ولی

دانم زیار غم زده ، غافل نمی روی

*********

رفتی؟ برو ، که اشک منت راه توشه باد

خرّم بمان ، به دست دعا می سپارمت

هر جا که می رسی ز من خسته یاد کن

هر جا که می روی به خدا می سپارمت

                                                          مهدی سهیلی

 

 

عشق از من و نگاه تو تشکیل می شود

گاهی تمام من به تو تبدیل می شود

                                      تا کی سکوت و خلوت کوچه های شب

                                     بر چشم های پنجره تحمیل می شود 

آیا امسال هم مثل همان سال های پیش

                                     سال نو بدون تو تحویل می شود؟

 

چرا گرفته دلت ، مثل آنکه تنهایی

- چقدر هم تنها!

- خیال می کنم

- دچار آن رنگ پنهان رنگ ها هستی

- دچار یعنی

- عاشق

- و فکر کنی که چه تنهاست

... اگر که ماهی کوچک ، دچار آبی دریای بیکران باشد.

- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست.

- نه ، وصل ممکن نیست ،

همیشه فاصله ای هست.

اگر چه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر ،

همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود

وگرنه زمزمه ی حیات میان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست

و عشق

صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که

- غرق ابهامند

صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر

                                             همیشه عاشق تنهاست.

                                                                                             سهراب سپهری

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

                                                              باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است 

کی اشکاتو پاک میکنه ، شبا که غصه داری

دست رو موهات کی میکشه ، وقتی منو نداری

شونه ی کی مرهم حق حقت میشه دوباره

از کی بهونه میگیری ، شبای بی ستاره

برگ ریزون های پاییز ، کی چشم به رات نشسته

از جلو پات جمع می کنه ، برگ های زرد و خسته

کی منتظر می مونه ، حتی شبای یلدا

تا خنده رو لبات بیاد ، شب برسه به فردا

کی از سرود بارون ، قصه برات می سازه

از عاشقی  می خونه ، وقتی که راه درازه

کی از ستاره بارون ، چشماشو هم میذاره

نکنه ستاره ای بیاد ، یاد تو رو نیاره

کی اشکاتو پاک می کنه.........

 

قصه ی غصه ی خود را هرگز

بر لب رود مگو

حاصلی نیست

که بی برگشت است

              نتواند بزداید غم تو

در دل کوه مگو

زانکه این گنگ ابد

در سکوت است اسیر

            ـ که نمی میرد و جاویدان است

با درختان ،

هرگز ...

که پریشان دم هر بادند

           ـ بدل فاحشه ها ، بدنامان  

 

ابرها ، میگریند 

برکه ها ، پر لجن اند

اندرین ورطه ی پر رنگ و ریا

ـ چون من باش ـ

با کسی هیچ مگو

                   هیچ مگو .....

                                                 

                                                                                *سیروس نیرو * 

 

همه ی هستی من آیه ی تاریکی است

که تو را در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه تو را آه کشیدم، آه

من در این آیه تو را

به درخت و آب و آتش پیوند زدم.

                                             

 شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزل ها بمیرد

گروهی برآنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

کز مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی زآغوش دریا برآید

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش واکن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد.

 

سلام به همه ی دوستای خوبم.به همه ی اونایی که هیچ وقت ساحل تنهایی رو فراموش نمی کنن و هیچ وقت تنهاش نمی ذارن.یه چند وقتی نتونستم بیام و ساحل تنهایی رو بروز کنم. ولی حالا اومدم با یه هدیه ی زیبا برای همه ی شما. یه شعر زیبا از فریدون مشیری.امیدوارم خوشتون بیاد.

  

سپاس

اگر در کهکشانی دور

دلی ، یک لحظه در صد سال ،

               یاد من می کند بی شک ،

دل من ، در تمام لحظه های عمر ،

به یادش می تپد ، پر شور.

  

من اینک ، در دل این کهکشان نور

                    این منظومه های مهر

این خورشیدهای بوسه و لبخند ،

                    این رخسارهای شاد ،

شکوه لطفتان را ، با کدامین عمر صدها ساله ،

                    پاسخ می توانم داد ؟

  

مرا این دست های گرم

این جان های سرشار از صفا

                             یک عمر پرورده ست .

دلم ، در نور و عطر این محبت های رنگین ،

                                       زندگی کرده ست .

  

نگاه مهرتان ، جان بخش چون خورشید

به روی لحظه های من درخشیده ست

به جانم نیروی گفتار بخشیده ست .

  

صفای مهرتان را ، با سراپای وجودم

                               با تمام تار و پودم ،

                                    می پذیرم ، می برم با خویش .

مرا تا جاودان سر مست خواهد کرد ،

                                           بیش از پیش .

  

صفای مهرتان ، همواره بر من می فشاند نور

اگر از جان من ، یک ذره ماند در جهان ،

                                                      در کهکشانی دور ....

 

 

 

گرید به حالم کوه و در و دشت، از این جدایی

می نالد از غم ، این دل دمادم، فردا کجایی

سفر بخیر ، سفر بخیر ، مسافر من

گریه نکن ، گریه نکن ، به خاطر من

باران می بارد امشب

دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته

ره می سپارد امشب

در نگاهت مانده چشمم

شاید از فکر سفر بر گردی امشب

از تو دارم یادگاری

سردی این بوسه را پیوسته بر لب

قطره قطره اشک چشمم

می چکد با نم نم باران به دامن

بسته ای بار سفر را

با تو ای عاشق ترین بد کرده ام من

******

رنگ چشمت  ، رنگ دریاست

سینه ی من ، دشت غم هاست

یادم آید زیر باران

با تو بودم ، با تو تنها

زیر باران با تو بودم

زیر باران با تو تنها

*****

باران می بارد امشب

تو رو کم دارم امشب

آرام جان خسته

ره می سپارد امشب

این کلام آخرینت

برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی

از سفر اما نمی شه باور من

رفتنت را کرده باور

التماسم را ببین در این نگاهم

زیر باران گریه کردم

بلکه باران شوید از جانم گناهم.

                                                                          

                                                                                 " امید"

 

 

سلام دوستای عزیز

یه چند روزی نبودم.اما دوباره اومدم با کلی تغییرات در ساحل تنهاییم.امیدوارم خوشتون بیاد.اگر هم خوشتون نیومد بگید تا عوضشون کنم.

اما شعری که این دفعه می خوام براتون بنویسم از" حمید مصدق" است.گرانمایه شاعری که او را شاعر حماسه و عشق نیز نامیده اند.این شعر تقدیم به همه ی اونایی که رفتن و خاطره شدن.

تو راصدا کردم

تو عطر بودی و نور

تو نور بودی و عطر گریز رنگ خیال

درون دیده ی من ابر بود و باران بود

صدای سوت ترن

                     صوت سوگواران بود

زپشت پرده ی باران

تو را نمی دیدم

تو را ، که می رفتی

مرا نمی دیدی

مرا ٬ که می ماندم

میان ماندن و

                       رفتن

حصار فاصله

                      فرسنگ های سنگی بود 

غروب غمزدگی

                     سایه های دلتنگی 

                                               *****

تو را صدا کردم

تو رفتی و گل و ریحان تو را صدا کردند

و برگ برگ درختان

                    تو را صدا کردند

صدای برگ درختان٬

                   صدای گل ها را ٬

سرشک دیده ی من٬

                  ناله ی تمنا را ٬

نه دیدی و نه شنیدی

                                             *****

ترن تو را می برد

ترن تو را به تب و تاب تا کجا می برد؟

و من

حصار فاصله فرسنگ های آهن را

غروب غمزده در لحظه های رفتن را

                                            نظاره می کردم.

 

 

 

اون که هر چی ابر دنیاس٬خونه داره تو چشاش

اون که ناچاره بخنده٬اما گریه اس خنده هاش
                                        ***

اون که تو شهرش غریبه ٬با یه عالم آشنا

هیچ کدوم باور نکردن٬غربت تلخ صداش

اون منم ٬اون منم ٬ اون منم

                                                    بغضمو تو گلوم می شکنم
                                         ***

دیروز من ٬مثل امروز ٬مثل فرداس

هر روز دستام ٬ سرد و تنهاس

دیروز٬امروز٬فردا
                                         ***

خیلی سخته ٬این تنهایی٬بی فردایی

تنها موندن٬ تنها خوندن

تنها ٬ تنها٬ تنها
                                          ***

اون که خیلی غصه داره ٬ رو لبای بی صداش

مونده فریادش تو سینه٬ در نمی آد از لباش

قد یه دنیا کتابه٬ با یه عالم گفتنی

هر کدوم از غصه هاشو٬هر کدوم از قصه هاش

اون منم٬اون منم٬ اون منم

                                                   بغضمو تو گلوم می شکنم.

 

                                                                                  "اردلان سر افراز"

    

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید این است

       که در افسون گل سرخ شناور باشیم.

 

                                                                                                  "سهراب سپهری"

 

 

ساز تو دهد روح مرا قوت پرواز

ازحنجره ات٬

          پنجره ای سوی خدا باز

احساس من و ساز تو٬

          جان های هماهنگ

حال من و آوای تو٬یاران هم آهنگ

گلبانگ تو روشنگر جان است٬

                                    بیفروز

قول و غزلت٬پرچم شادی است٬

                                    برافراز!   

 

                                                                                            "فریدون مشیری"

                                                                          

 

 

 

به همه عشق بورز

                            به تعداد کمی اعتماد کن

                                                            و به هیچ کس بدی نکن

                          *************************

عشق حقیقی هیچ گاه یکنواخت و آرام پیش نمی رود.

 

 

 

 

 

 

ای همه مردم،در این جهان به چه کارید؟

عمر گرانمایه را چگونه گذارید؟

هر چه به عالم بود اگر به کف آرید،

هیچ ندارید اگر که عشق ندارید.

               *******************

وای شما،دل به عشق اگر نسپارید

گر به ثریا رسید هیچ نیرزید!

          عشق بورزید،

                   دوست بدارید!

 

                                "فریدون مشیری"

 

 

بگذار هر روز

     رویایی باشد در دست

          عشقی باشد در دل

                دلیلی باشد برای زندگی

 

                        "کلودیا آدرین گراندی"

 

آه٬ بگذار گم شوم در تو

کس نیابد دگر نشانه ی من

روح سوزان و آه مرطوب

بوزد بر تن ترانه ی من

 

آری٬

تو آنکه دل طلبد آنی

اما

افسوس٬

دیریست کان کبوتر خون آلود٬

جویای برج گمشده ی جادو

                پرواز کرده است...

                                            

                                                                   "اخوان ثالث"

    زیباترین دریا 

                        دریایی است که هنوز در آن نرانده ایم

    زیبا ترین کودک

                       هنوز شیر خواره است

    زیباترین روز

                       هنوز فرا نرسیده

                                 و زیبا ترین سخنی که می خواهم با تو گفته باشم

                                                  هنوز بر زبانم نیامده است.

  

                                                                                                         "ناظم حکمت"

             تو نیستی و صدای تو                               هوای خوب این خونه است
             صدای پای عطر گل                                  صدای عشق دیوونه است
             تو از من دور و من دلتنگ                          تو آبادی و من ویرون
             همیشه قصه این بوده                             یکی خندون ٬ یکی گریون

             همیشه قصه این بوده                             تو یک لحظه٬تو یک دیدار
             یک زخم از زهر یک لبخند                          تمام عمر فقط یک بار
             پس از اون زخم پروردن                            پس از اون عادت و تکرار
             ولی یک نصف روح این ور                         یه نیمه اون ور دیوار
             خودت نیستی صدات مونده                      صدات چشمامو گریونده 
             دلم روی زمین مونده                               فقط از تو همین مونده

             نفس های عزیز من                                 صدای پای شب بو هاس
             صدای باد و بوی نخل                               هوای شرجی دریاس
             سکوت اینجا صدای تو                              هوا اینجا هوای تو
             پر از تکرار این حرفم :                              دلم تنگه برای تو

            همیشه قصه این بوده                             یا مرگ قصه یا آدم
            ته دریاچه های عشق                              می جوشند چشمه های غم
            همیشه عشق یعنی ابر                           غروب و غربت بارون 
            تو در من جوشش شعری                         صدای این لب ویرون
            خودت نیستی.....

                                                                                                            اردلان سر افراز

                                                                                                                 

ماهی همیشه تشنه ام
در زلال لطف بیکران تو
می برد مرا به هر کجا که میل اوست
موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده ات
زیر آفتاب داغ بوسه هایت
-ای زلال پاک!-
جرعه جرعه می کشم تو را به کام خویش
تا که پر شود تمام جان من ز جان تو!

ای همیشه خوب!
ای همیشه آشنا!
هر طرف که می کنم نگاه٬
تا همه کرانه های دور٬
عطر و خنده و ترانه می کند شنا
در میان بازوان تو!

ماهی همیشه تشنه ام
ای زلال تابناک!
یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی
ماهی تو جان سپرده روی خاک!

                                                                       فریدون مشیری

افسوس ٬ که ما خوشبخت و آرامیم

افسوس ٬ ما دلتنگ و خاموشیم

خوشبخت ٬ زیرا دوست می داریم

دلتنگ ٬ زیرا عشق نفرینیست.

                                                                                   از کتاب " در آبهای سبز تابستان"

یک شب ، از دست کسی
باده ای خواهم خورد
که مرا با خود، تا آن سوی اسرار جهان خواهد برد!
با من از "هست" به "بود"
با من از نور به تاریکی
                              از شعله به دود
با من از آوا تا خاموشی،
                               دورتر، شاید تا عمق فراموشی
                                                                         راه خواهد پیمود.

کی از آن سرمستی خواهم رست؟
کی به همرامان خواهم پیوست؟

من، امیدی را در خود
بارور ساخته ام 
تار و پودش را،با عشق تو پرداخته ام
مثل تابیدن  مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
                                جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو،
                        از عمق فراموشی،
                                                  راه خواهم افتاد
باز از ریشه به برگ
                        باز از "بود" به "هست"
                                                   باز از خاموشی تا فریاد!

سفر تن را تا خاک تماشا کردی
سفر جان را از خاک به افلاک ببین!
گر مرا می جویی 
سبزه ها را در یاب!
با درختان بنشین!
کی؟کجا؟آه٬ نمی دانم
ای کدامین ساقی!
                         ای کدامین شب!
                                                منتظر می مانم.

                                                                                 

                                                                              فریدون مشیری                  

زندگی نامه ی شقایق چیست؟
رایت خون به دوش ، وقت سحر
نغمه ای عاشقانه بر لب باد
زندگی را سپرده در ره عشق
به کف باد و هر چه بادا باد.

                                       دکتر شفیعی کدکنی

آه...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من
آسمانیست که آویختن پرده ای
                                         آن را از من می گیرد
سهم من
پایین رفتن از یک پله ی متروکست
وبه چیزی در پوسیدگی و
                                         غربت و اصل گشتن 
سهم من
گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن
که به من می گوید:
                                     دستهایت را
                                                              دوست می دارم.

 

                                                                                    فروغ فرخزاد ( تولدی دیگر )  

عشق تو به تار و پود جانم بسته است
                                                      بی روی تو درهای جهانم بسته است
از دست تو خواهم که بر آرم فریاد
                                                      در پیش نگاه تو زبانم بسته است

                                                                                                         فریدون مشیری

خوب نوبتی هم باشه نوبت فریدون مشیری است.شاعر احساس ها، شاعر لطافت و شاعر عاشقی ها.شاعری که شعراش آنقدر قشنگند و لطیف که با خوندنشون به یه آرامش خاص دعوت می شویم.از (کوچه) شروع می کنم. هر چند که همه ما این شعر رو حداقل یک بار خوندیم یا شنیدیم وشاید هم حفظ باشیم ولی حیفه سخن از مشیری باشه و شعر کوچه خونده نشه.شعری که همیشه در خاطر همه ی ما خواهد ماند.

کوچه

بی تو ،مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم ،خیره به دنبال تو گشتم،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه ی جانم ،گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه ، محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ی ما فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد : تو به من گفتی:
از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند بر این آب نظر کن ،
آب ،آیینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا ،که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم: حذر از عشق!؟ ندانم
سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!

روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد،
چون کبوتر ، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم، نه گسستم...

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم ، نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت،
مرغ شب ، ناله ی تلخی زد و بگریخت...
اشک در چشم تو لرزید،
ماه بر عشق تو خندید!

یادم آمد که: دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.
نگسستم، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ،آن شب و شب های دگر هم،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

بی تو ، اما ، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

                                                                         فریدون مشیری

 

عاشق مشوید اگر توانید
تا در غم عاشقی نمانید
این عشق به اختیار نبود
دانم که همین قدر بدانید
هرگز مبرید نام عاشق
تا دفتر عشق بر نخوانید
آب رخ عاشقان مریزید
تا آب ز چشم خود نرانید
معشوقه وفا به کس نجوید
هر چند ز دیده خون چکانید
اینست رضای او که اکنون
بر روی زمین یکی نمانید
اینست سخن که گفته آمد
گر نیست درست بر مخوانید
بسیار جفا کشید آخر
او را به مراد او رسانید
اینست نصیحت سنایی
عاشق مشوید اگر توانید

                                           سنایی

من شعر می نویسم
تو با ترانه های عاشق من ، عاشق
تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا
                                         بر پنج خط ساز سفر، زخمه می شوی
تو گریه می کنی
تو لحظه های شعر مرا ، در خویش تجربه کرده
یعنی مرا در بد ترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی
یا با ترانه های من بر لب
در مصاف جلادان، به مسلخ خویش می شتابی
یعنی که با منی
                      دیروز
                               امروز
                                      تا هنوز و همیشه...
آیا زبان مشترک این نیست؟
آن زبان تازه که می گفتم؟
آیا زبان مشترک این نیست؟

                                                                اردلان سرافراز
                              

دیشب آمد پیشم و اتمام حجت کرد
ساعتی با او
راه می رفتم
گفت او ، گفتم
هر چه گفت، آخر پذیرفتم
من نمی دانم چه صنعت کرد
دیشب آمد پیشم و اتمام حجت کرد
و مرا آخر به پایانم
با لب پر خنده، دعوت کرد
من نمی دانم چها گفتم
هم خوش و خندان ، هم آشفتم
بعد از آن خفتم

                                       اخوان ثالث

و چشمانت راز آتش است
و عشقت پیروزی آدمی است
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد
و آغوشت
                 اندک جایی برای زیستن
                 اندک جایی برای مردن

                                             شاملو (آیدا در آیینه)

زندگی با من کینه داشت
من به زندگی لبخند زدم
خاک با من دشمن بود
من بر خاک خفتم
                                چرا که زندگی سیاهی نیست
                                چرا که خاک خوب است 

به تو نزدیکترم
می دانم
یک دو روزی دیگر
از همین شاخه لرزان حیات
پر کشان سوی تو می آیم باز
دوستت دارم
                        بسیار
                                             هنوز

سلام.سارا جون شعر فریاد از اخوان ثالث رو خواسته بودن.اخوان این شعرو در شهریور ماه ۱۳۳۳ در زندان سروده. البته نمی دونم چرا سارا این شعر رو خواستن .به هر حال این شعر تقدیم به ایشون:

فریاد

خانه ام آتش گرفته ست.آتشی جان سوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را.تارشان با پود
من به هر سو می روم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم.تلخ
و خروش گریه ام.نا شاد
از درون خسته سوزان
می کشم فریاد.ای فریاد!ای فریاد

خانه ام آتش گرفته ست.آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقش هایی را که من بستم به خون دل
برسر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل

وای بر من سوزد و سوزد
غنچه هایی را که پروردم به دشواری
در دهان گود گلدان ها
روز های سخت بیماری

از فراز بام هاشان شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم گریان ازین بیداد
می کنم فریاد. ای فریاد! ای فریاد

وای بر من همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
و آنچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله بر خیزد به گردش دود
تا سحر گاهان که می داند. که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر
وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد. ای فریاد!ای فریاد!

دلم تنگ است
بدیدارم بیا هر شب
در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند
دلم تنگ است
بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند
شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها
              دلم تنگ است

                                                        اخوان ثالث   

آن که می گوید دوستت می دارم
خنیاگر غمگینی است
که آوازش را از دست داده
                                  ای کاش عشق را
                                  زبان سخن بود

آن که می گوید دوستت دارم
دل اندوهگین شبی است
که مهتابش را می جوید
                                  ای کاش عشق را
                                  زبان سخن بود

                                                              احمد شاملو

می خوام از اخوان ثالث شروع کنم وچون تو فصل پاییز هستیم شعر خزانی رو انتخاب کردم.اخوان رو بیشتر ما با شعر خوان هشتم می شناسیم:( خوان هشتم را من روایت میکنم  من که نامم ماث). و اما چند بیتی از شعر خزانی که در آبان ۱۳۳۵ توسط اخوان سروده شده :

پاییز جان!چه شوم چه وحشتناک

اینک بر این کرانه دشت.اینک

این کوره راه ساکت بی رهرو

آنک بر آن کمرکش کوه آنک

آن کوچه راه خلوت و بی خاموشت

از یاد روزگار فراموشت

                                                            پاییز جان! چه سرد چه درد آلود

                                                            چون من تو نیز تنها ماندستی

                                                             ای فصل فصل های نگارینم

                                                             سرد سکوت خود را بسراییم

                                                             پاییزم! ای قناری غمگینم

 

اگر تنها ترین تنها ها شوم

                         باز خدا هست

او جانشین همه نداشتن هاست

نفرین و آفرین ها بی ثمر است

اگر تمامی خلق گرگ های هار شوند

و از آسمان

هول و کینه بر سرم بارد

تو

                         مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی

ای پناهگاه ابدی!

تو می توانی

                        جانشین همه بی پناهی ها شوی.